ஒரு கிறிஸ்தவராக இந்த பொல்லாத உலகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற நமக்கு, கிறிஸ்துவினால் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதங்களில் ஒன்று — தேவனோடு நமக்கு இருக்கும் விசேஷமான உறவு. அந்த உறவின் பெயர்: தகப்பன் – பிள்ளை உறவு.“மேலும் நீங்கள் புத்திரராயிருக்கிறபடியினால், அப்பா, பிதாவே! என்று கூப்பிடத்தக்கதாகத் தேவன் தமது குமாரனுடைய ஆவியை உங்கள் இருதயங்களில் அனுப்பினார்.” — கலாத்தியர் 4:6 “அப்பா! பிதாவே!” என்று தேவனை அழைக்கும் இந்த அரிய பாக்கியம் நமக்கு கிறிஸ்துவின் மூலம் கிடைத்தது.
இது சாதாரண வார்த்தை அல்ல; இது ஒரு உரிமை, ஒரு உறவு, ஒரு கிருபையின் அடையாளம். சற்று யோசித்துப் பாருங்கள் — பழைய ஏற்பாட்டில் எந்த தேவ மனிதர் தேவனை “அப்பா! பிதாவே!” என்று அழைத்தார்? மோசேயா? தாவீதா? எலியா? இல்லை. அந்த நெருக்கமான அழைப்பை வெளிப்படுத்தியது இயேசு கிறிஸ்து மட்டுமே. “அப்பா, பிதாவே, உம்மாலே எல்லாம் கூடும்...” — மாற்கு 14:36. ஆனால் இன்று, கிறிஸ்துவினால் நாம் அந்த விசேஷித்த உறவுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் தேவனுக்கு வெறும் சிருஷ்டிகள் அல்ல; நாம் அவருடைய பிள்ளைகள். பயத்தினால் அல்ல, அன்பினால் அவரை அணுகுகிறோம். தூரத்தில் இருந்து அல்ல, நெருக்கமாக “அப்பா!” என்று அழைக்கிறோம்.இந்த விசேஷமான உறவை பெற்றிருக்கிற நாம் எப்படி வாழ வேண்டும்?
“மேலும் எவர்கள் தேவனுடைய ஆவியினாலே நடத்தப்படுகிறார்களோ, அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரராயிருக்கிறார்கள்.” — ரோமர் 8:14.
தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்றால், அவருடைய ஆவியினால் நடத்தப்படும் வாழ்க்கை இருக்க வேண்டும். உலகத்தின் வழியில் அல்ல, பரிசுத்தத்தின் வழியில் நடக்க வேண்டும். தகப்பனின் சுபாவம் பிள்ளைகளில் காணப்படுவது போல, தேவனுடைய சுபாவமும் நம்மில் வெளிப்பட வேண்டும். ஆகையால், நாம் பெற்றிருக்கும் இந்த மகத்தான பாக்கியத்தை மதித்து, தேவனுடைய உண்மையான பிள்ளைகளாக வாழ முயற்சிப்போம்.